Szop pracz zwierzę futerkowe mięsożerne
Szop pracz jest to zwierzę futerkowe mięsożerne. Hodowlę użytkową szopów na futra zapoczątkowano w Polsce ok. 1955 roku. Poszczególne okazy tych zwierząt trzymane były jedynie przez nielicznych drobnych hodowców. Pewną ilość szopów trzymano też w ogrodach zoologicznych, dla celów pokazowych. Szop ma gruby, beczkowaty tułów, spiczasty pysk, szerokie czoło, szeroko rozstawione stojące uszy, niedługi puszysty ogon z typowymi, poprzecznymi pręgami. Długość tułowia szopa wynosi 65 - 70 cm, długość ogona do 25 cm. Okrywę szopa tworzą długie, stosunkowo grube włosy pokrywowe i gęste, zwarte podszycie. Jest to futro bardzo trwałe, niewiele ustępujące najtrwalszym znanym futrom wydry morskiej, wydry i bobra, a trwalsze od wszystkich innych futer. Masz szopów jest szara, grzbiet - brunatno czarny, podbrzusze jasne. Na oczach szopy mają charakterystyczną ciemną maseczkę. Czerniawe pierścienie otaczają ogon. W handlu futrzarskim szczególnie cenione są skóry szopów o umaszczeniu popielatym, bez domieszki odcieni brązowych i żółtych. Szopy mają wiele zalet, dzięki którym doskonale nadają się do hodowli. Są łagodne, odporne na choroby i mało wymagające. Nie rozpowszechniły się jednak ze względu n małe zastosowanie ich futer.